Πρώτη ημέρα στον Παιδικό σταθμό: ποιός χρειάζεται υποστήριξη;

Posted by admin 02/09/2019 0 Comment(s)

Πρώτη ημέρα στον Παιδικό σταθμό, μια ημέρα πολύ σημαντική για όλη την οικογένεια, τόσο για το παιδί όσο και για τους γονείς και την ευρύτερη οικογένεια. Πολλά άρθρα έχουν γραφτεί, χιλιάδες συζητήσεις από μαμάδες έχουν γίνει αλλά δύο πράγματα είναι σίγουρα:

 

1. Κάθε παιδί είναι διαφορετικό

2. Η εμπειρία κερδίζει

 

 

ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ

Όπως θα παρατηρήσατε έγραψα "κάθε παιδί", όχι "κάθε μαμά". Κι αυτό γιατί η ημέρα αυτή είναι του παιδιού, και όχι δική μας. Την έχουμε κάνει δική μας, και είναι λάθος. Προετοιμαζόμαστε, αγχωνόμαστε, το συζητάμε, αποφασίζουμε, στεναχωριόμαστε, προβληματιζόμαστε. Και το παιδί; που είναι το παιδί σε αυτή την τόσο σημαντική του στιγμή; Στην αρχή της ένταξης του σε μια κοινότητα στην οποία θα ζήσει, με διαφορετική ίσως μορφή, για τουλάχιστον 13 χρόνια; Σκεφτόμαστε το παιδί; Ναι, φυσικά συζητάμε μεταξύ μας πόσο σημαντικό είναι να επιλέξουμε προσεκτικά παιδικό σταθμό, να γνωρίσουμε τις δασκάλες, να δούμε τι θα τρώει, τι σύστημα ακολουθούν κλπ κλπ. Ναι, για το παιδί τα κάνουμε. Αλλά το παιδί δεν τα ξέρει. Αυτά είναι θέματα γονεικής ευθύνης. Αυτό που ξέρει το παιδί είμαστε εμείς και οι αντιδράσεις μας. Αν εμείς είμαστε γεμάτοι άγχος, αν εμείς μιλάμε γι αυτό μήνες όπου βρισκόμαστε και στεκόμαστε, με εκφράσεις όπως "είμαι πάρα πολύ αγχωμένη για το πως θα είναι, τι θα κάνει , αν θα του αρέσει", το παιδί ΑΚΟΥΕΙ. Ναι, είναι μικρό, ναι δεν έχει τόσο ανεπτυγμένο εγκέφαλο, αλλά ακούει. Και νιώθει το άγχος μας και την αγωνία μας. 

Ότι και αν του πούμε μετά από αυτό, λίγο μετράει. Πως θα το αποβάλλουμε; Με προσπάθεια. Με την αποδοχή ότι δε θέλουμε να εκβιάσουμε η να καθοδηγήσουμε τα συναισθήματα του παιδιού μας και του μεταφέρουμε την αγωνία μας γιατί αυτό του κάνει κακό.  Κάντε εικόνα μια μαμά που αφήνει το παιδί της στην πόρτα του παιδικού σταθμού και το αποχαιρετά με κλάμματα και τρέμουλο. Το παιδί πως μπορεί να νιώσει χαρά, πως μπορεί να νιώσει ελεύθερο να ζήσει το νέο του βήμα; 

 

 

ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Πριν δύο χρόνια ήρθε και η δική μου στιγμή, να πάω το παιδί μου στον παιδικό σταθμό. Ήταν δύο χρονών και λίγων μηνών. Αγωνία; ΦΥΣΙΚΑ! Το παιδί μου ήταν πολύ μικρό και θα βρισκόταν σε ένα περιβάλλον που δεν γνώριζε. Θα έφευγε από την ασφάλεια του σπιτιού του. Οτι σκέφτεται κάθε μάνα. Επισκέφθηκα πολλές φορές τον παιδικό σταθμό και αποφάσισα να εμπιστευτώ την εμπειρία τους. Τους ρώτησα κάθε μικρή, παράλογη, χαζή ερώτηση μου ερχόταν στο μυαλό. Και την απάντησαν. Και αποφάσισα ότι θα τους ακούσω και θα πιστέψω αυτό που λένε, επειδή είναι έμπειροι. Σίγουρα πιο έμπειροι από εμένα που έχω ένα παιδί και πρώτη φορά πάει στο σχολείο. 

 

Σε μια από τις ερωτήσεις μου μου απάντησαν κάτι που δυσκολεύτηκα πολύ να δεχθώ. Το παιδί θα πήγαινε στο σχολείο με σχολικό. Αυτό το είχαμε αποφασίσει. Ναι,αλλά την πρώτη μέρα; πως θα έμπαινε ο μικρός μου σε ένα άγνωστο όχημα με άγνωστους ανθρώπους; Δεν μπορούσα να το δεχθώ. Μου εξήγησαν ( αρκετές φορές για να είμαι ειλικρινής) ότι για ένα παιδί που είναι αρκετά ανεξάρτητο για την ηλικία του, είναι πολύ καλύτερο. Αρχικά γιατί θα του το εξηγήσεις και θα το πάρει ως δεδομένο, από την πρώτη ημέρα. Δεύτερον γιατί δε θα επηρεαστεί από τα άλλα παιδιά που τυχόν θα κλαίνει όταν τα αφήνουν οι μαμάδες. Τρίτον γιατί κατευθείαν καταλαβαίνει την αλλαγή και προσαρμόζεται πολύ πιο γρήγορα χωρίς να ταλαιπωρηθεί. 

 

Αμέσως μου είπαν θα φύγετε. Θα τον έχετε ήδη χαιρετίσει, μην αρχίσετε εσείς κλάμματα και συγκινήσεις, ούτε κουβέντα με τη συνοδό. Ανοίγει η πόρτα μπαίνει το παιδί, τέλος. 

Περιττό να σας πω ότι δεν κοιμήθηκα από την αγωνία μου. Την επόμενη ημέρα ξυπνήσαμε, αφού φυσικά είχαμε όλο χαρά εστιάσει στην υπέροχη τσάντα, στο αρκουδάκι που θα είναι μαζί του, στα καινουρια παπούτσια, στους φίλους, σε ότι θετικό θα υπήρχε στη νέα ζωή του μικρού μου. 

 

 

Φτάσαμε στη στάση και μετά από 3 λεπτά είδα το σχολικό να έρχεται. "ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΤΟΙΜΗ" σκέφτηκα. Και αμέσως συνειδητοποίησα ότι μιλάω για εμένα, ενώ αυτή η στιγμή δεν αφορά εμένα. Τον αγκάλιασα, του είπα, χαίρομαι που θα περάσεις τόσο όμορφα, θα σε περιμένω το μεσημέρι. 

Άνοιξε η πόρτα, άρπαξαν το παιδί ( ήταν λίγο σαν απαγωγή!!) και έφυγαν. Έμεινα στη στάση σα στήλη άλατος. 

Το παιδί μου ποτέ, μα ποτέ δεν έκλαψε πηγαίνοντας στο σχολείο. Φυσικά πολλά συνέβησαν, και πάντα είμασταν δίπλα για να τα συζητήσουμε με τις δασκάλες. Αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι δεν υπάρχει καλύτερη απόφαση από το να τις εμπιστευτείτε και να τις ακούτε. Αν πάλι, κάτι δεν σας βρίσκει σύμφωνους, αλλάξτε σχολείο την επόμενη χρονιά. Αλλά όσο είστε εκεί, ακούτε την εμπειρία. 

 

 

Ο καιρός περνά τόσο γρήγορα, και τα παιδιά μας έχουν - από τώρα - δική τους ζωή και δική τους προσωπικότητα. Γιατί να τα βαραίνουμε από τώρα με φόβους και αγωνίες; 

Θα έρθει τόσο γρήγορα η ημέρα που θα τελειώσουν και την πρώτη τους χρονιά, και τη δεύτερη. Και συνεχώς θα πηγαίνουν για άλλα, πιο ψηλά, πιο μεγάλα. Έχουμε χρέος να δυναμώνουμε τα παιδιά μας, να τα βοηθούμε να βρουν το δρόμο και τον εαυτό τους. Και να τα συμβουλεύουμε, φυσικά. Αλλά όχι να φυτεύουμε στο μυαλό τους τις δικές μας φοβίες και συμπεριφορές. 

 

Καλή σχολική χρονιά σε όλους!

(Not another Cooking Mom)

 

 

 

Write a Comment