Δεν υπάρχουν παιδιά που δεν τρώνε, ούτε παιδιά που δεν κοιμούνται

Posted by admin 07/06/2019 2 Comment(s)

Ακούω και διαβάζω καθημερινά μαμάδες να παραπονιούνται ότι το παιδί τους δεν κοιμάται, γιατί έτσι είναι το παιδί. Το άλλο τους παιδί κοιμόταν, αυτό όχι. Το ίδιο και με το φαγητό. Το παιδί μου δεν τρώει ενώ άλλα παιδιά τρώνε.  

Δεν ισχύει. Και δεν το λέω για να σας στεναχωρέσω η να σας νευριάσω, το λέω για να σκεφτείτε ότι ίσως δεν ισχύει αυτό που πιστεύατε και να ψάξετε τρόπους για να τα καταφέρετε. Αν νιώθετε ότι έτσι είναι και δεν πρόκειται να αλλάξει, τότε απλά στεναχωριέστε . Αν συνειδητοποιήσετε ότι ίσως δεν είναι ακριβώς έτσι, θα ταλαιπωρηθείτε λίγο για να βρείτε το σωστό τρόπο για να τρώει και να κοιμάται καλύτερα και θα είστε πιο χαρούμενες και πιο ήσυχες.Και εσείς και το παιδί σας.


Κάπου εδώ θα έρθει η ερώτηση, γιατρός είσαι; ψυχολόγος; παιδίατρος; τι είσαι;

 


Μαμά είμαι κι εγώ, όπως εσείς. Μια μαμά που το παιδί της όμως δεν το γέννησε. 
Μια μαμά που όταν έφτασε επιτέλους ο καιρός να πάρει το παιδί στο σπίτι, χρειάστηκε να κάνει πολλές επισκέψεις, για αρκετό καιρό, στο ίδρυμα βρεφών. Σε ένα σπίτι που συ-ζούσαν 11 παιδιά. 11 παιδιά από 6 μηνών έως 5 ετών που έπρεπε να φάνε, να παίξουν, να κοιμηθούν. 

Έως τότε πραγματικά πίστευα κι εγώ ότι είναι θέμα χαρακτήρα του μωρού. Ζώντας όμως λίγες ημέρες με 11 παιδιά συνειδητοποίησα ότι δε γίνεται ΑΥΤΑ ΤΑ 11 όλα να κοιμούνται και ΟΛΑ να τρώνε. Κάτι έκαναν σωστά αυτές οι καταπληκτικές γυναίκες που τα προσέχουν και τα μεγαλώνουν. Τι είναι αυτό; Πρόγραμμα χωρίς παρεκτροπή. 

Όλα τα παιδιά, όλων των ηλικιών ξυπνούσαν κατά τις 7 παρά και έπιναν γάλα. Μέσα στις κούνιες η τα κρεβάτια τους. Ξανακοιμόντουσαν για μια ώρα και ξεκινούσαν να ξυπνούν ένα ένα. Είχαν συνηθίσει ότι θα έρθει η σειρά τους να βγούν, θα έρθει η σειρά τους να αλλαχτούν, να αγκαλιαστούν. Οι κυρίες είχαν σύστημα και δεν άφηναν τα παιδιά πολλή ώρα να περιμένουν η να κλαίνε. Δεν ίσχυε όμως ότι αυτό που έκλαιγε εκείνο θα έπαιρναν πρώτο, ώστε να μάθουν ότι αν θέλω κάτι κλαίω. Κάποια παιδιά έκλαιγαν κάποια πρωινά γιατί απλά πεινούσαν. Ερχόταν η σειρά τους, με μικρή αναμονή. Τα παιδιά έτρωγαν πρωινό όλα μαζί. Δεν είδα ούτε ένα να τσινίζει. 

το μεσημέρι το ίδιο. Σας το ορκίζομαι. Τα παρατηρούσα για μέρες. Τα φαγητά τους ήταν αρκετά συγκεκριμένα και είχαν συνηθίσει τη γεύση, νέες γεύσεις προσέθεταν πιο αραιά, όχι κάθε μέρα. Δεν άκουσα και δεν είδα καμμία μέρα ένα παιδί να μη φάει. Να μην το φάει όλο, ναι, φυσικά. Πολλές φορές έτυχε. Η κάποιο παιδί να θέλει κι άλλο. Αλλά υπήρχε μια τελετουργία γύρω από το φαγητό, θαυμαστή. Το φαγητό κρατούσε λίγο αλλά όλα σταματούσαν ότι έκαναν και έτρωγαν. Χωρίς μουσική, χωρίς παιχνίδι, χωρίς τηλεόραση, (δεν είχε κάν το σπίτι τους τηλεόραση), χωρίς "φάε και θα σου δώσω γλυκό μετά". Έτρωγαν. Αν κάποιο παιδί ήταν άρρωστο, φυσικά είχε διαφορετικό χειρισμό. Δεν μιλάμε για καμμία ακρότητα και καμμία αυστηρότητα. Έτσι είχαν μάθει.

Και φτάνουμε στον ύπνο. Το μεσημέρι, μετά το φαγητό, όλα τα παιδιά έως 3 ετών έμπαιναν στο κρεβάτι τους. Είτε νύσταζαν και κοιμόντουσαν, είτε έπαιζαν με κάποιο κουκλάκι ώσπου να τα πάρει ο ύπνος, είτε απλά κοιτούσαν γύρω γύρω. Έμπαιναν στο κρεβάτι και τέλος. Δεν υπήρχε διαπραγματευση και γι αυτό δεν υπήρχε και κλάμμα η διαμαρτυρία. 
Τα μεγαλύτερα παιδιά πήγαιναν σχολείο, σε ένα σχολείο μέσα στο Ιδρυμα, όπου εκεί έτρωγαν για μεσημέρι. Επέστρεφαν μετά το μεσημεριανό ύπνο των μικρών και πέρναγαν το απόγευμα τους όλοι μαζί με παιχνίδι.


Κατά τις 6 έτρωγαν όλοι μαζί βραδινό. Ίδιο μοτίβο. 
Με τη σειρά που ξεκίναγαν να τρώνε λίγο αργότερα έπιναν γάλα και ξεκίναγαν να μπαίνουν για ύπνο. Το πρώτο παιδί μπορέι να έμπαινε στο κρεβάτι και στις 7. Θα περίμενε εκεί ώσπου να νυστάξει και να κοιμηθεί.

Φυσικά το πρόγραμμα εκεί ήταν κάπως διαφοροποιημένο λόγω του αριθμού των παιδιών. Παίρνοντας το μικρό μου από εκεί με παρακάλεσαν να μην του χαλάσω το πρόγραμμα, και ότι είναι κάτι που θα βοηθούσε πολύ και τους δύο μας. Το πρόγραμμα είναι η ασφάλεια τους. Έτσι κι έκανα. Κατα γράμμα. Τον πήρα 15 μηνών και για τουλάχιστον ένα χρόνο όπου κι άν ήμουν πάντα γυρνούσα σπίτι για να κοιμηθεί όταν ήταν η ώρα του. Στο κρεβάτι του. Δεν παρέκκλινα από αυτό ούτε μια μέρα. Καταλαβαίνω ότι αυτό είναι δύσκολο, αλλά όλα τα υπόλοιπα που περιγράφετε τι είναι; Εύκολα; 

Σήμερα είναι 4 ετών και φυσικά μεγαλώνοντας ανέπτυξε διάφορες γευστικές προτιμήσεις, αυτό είναι πολύ φυσιολογικό. Και κακόμαθε σε κάποιες περιπτώσεις. Και στο φαγητό και στον ύπνο. Σε πολύ λογικό πλαίσιο. Γενικά είναι ένα παιδί που τρώει και κοιμάται καλά. Και όταν αυτά τα δύο υπάρχουν στη ζωή ενός παιδιού όλα τα υπόλοιπα είναι καλύτερα: έχει δύναμη να παίξει, έχει αντισώματα, έχει καλή διάθεση.  

Και αφού κάνατε τον κόπο και διαβάσατε ως εδώ, κάντε τον κόπο να σκεφτείτε μήπως δεν "είναι έτσι το παιδί" αλλά ίσως υπάρχουν πράγματα που μπορείτε να βελτιώσετε, για να είστε όλοι καλύτερα;

 

mommy P. 

2 Comment(s)

Χριστιανα:
08/06/2019, 02:27:41 PM
Reply

Πραγματικα αυτα που διαβαζω δεν τα πιστευω! απορω πως τα δημοσιευετε!!!! Το ιδιο ειναι να μεγαλωνει ενα μωρο με τη μανουλα του κ τοβιδιο σε ιδρυμα; Που οι ανθρωποι βεβαια κανουν οτι περναει απο το χερι τους για να τα φροντισουν! Αλλα οταν γραφετε π.χ. Οταν θελω κατι κλαιω ´η οτι σιναι σωστο βα κλαιει κ να μην ανταποκρινομαι αμεσως! Φυσικα κ εξυπηρετει το συγκεκριμενο προγραμμα εκει που φιλοξενουνται αλλα οχι σε ενα σπιτι και μια μανα αφοσιωμενη στα παιδια ρης!! Κ εγω μητερα τριων παιδιων ειμαι κ ανταποκρινομαι στις αναγκες τους κ τα παιδακια μου χαρουμενα ειναι κ ας κοιμομαστε καμμια φορα ολοι μαζι!!!! Αισχος τετοια αρθρα να δημοσιευονται σε site που απευθυνονται σε γονεις!

Panagiotamk:
16/08/2019, 11:22:32 AM
Reply

Χαίρομαι να διαβάζω τέτοια άρθρα πραγματικά. Γιατί πρώτον είστε αξιέπαινη ΜΑΝΑ για όλο αυτό το περιβάλλον ασφάλειας που φτιάξατε για το παιδί σας. Εγώ έχοντας δυσκολευτεί να γίνω μανούλα σας καταλαβαίνω απόλυτα αν και δεν προσφέρω στο παιδί μου τόση συνέπεια. Τον καλομαθαινω πολύ κ βολευομαι πολλές φορές κ εγώ. Καλό είναι - και απευθύνομαι στην τριτεκνη μανούλα που ενοχλήθηκε από το αρθρο σου -να σκεφτόμαστε ότι ένας άνθρωπος αν δεν καλυφθούν σωστά οι ανάγκες του δεν θα είναι και καλά. Και ναι το να περιμένει λίγα λεπτά ένα παιδί δε θα το τραυματίσει. Το να μη φάει όλη μέρα όμως σίγουρα έχει αρνητικές συνέπειες.

Write a Comment