Άσε με μαμά, να κάνω διακοπές!

Posted by admin 26/07/2019 0 Comment(s)

Πριν από 2 εβδομάδες στείλαμε το Στέφανο στη γιαγιά και στον παππού, στο «χωριό». Χωριό το λέμε εμείς, μια χαρά επαρχιακή πόλη είναι, αλλά για το παιδί είναι σα χωριό. Βοηθά και το σημείο που είναι το σπίτι, δεν περνάνε αυτοκίνητα, μπροστά έχει αλάνα, δέντρα, περιβόλι. Είχα λιγάκι αγχωθεί επειδή οι ημέρες ήταν πολλές: πως θα είναι, πως θα περνάει, αν θα του λείπουμε. Τι θα κάνει, με τι θα παίζει, πόσες μέρες τελικά θα μείνει, τι ρούχα θα έχει.

 

Τείνουμε να τρελαθούμε νομίζω, οι γονείς του σήμερα. Γεμίζουμε ένα ολόκληρο αυτοκίνητο με φουσκωτά flamingo, ψυγειάκια, καρεκλάκια, καπέλα σε όλα τα χρώματα, μπρατσάκια, τουβλάκια, σανίδες, κουβαδάκια, τσουγκράνες, μαγιό με ΔΠ, τσάντες, παιχνίδια, ομπρέλες, μπλόκ ζωγραφικής, μαρκαδόρους, χίλια πράγματα γιατί έχουμε στο μυαλό μας ότι το παιδί με κάτι πρέπει να απασχολείται όλη την ημέρα. Γιατί εμείς το έχουμε στο μυαλό μας, οχι το παιδί.

Στο «χωριό» το δικό μας δεν έχει θάλασσα. Η γιαγιά και ο παππούς δεν οδηγούν οπότε οι επιλογές είναι πολύ περιορισμένες.  Ένα περιβόλι, το μαγαζί της γιαγιάς, η πλατεία, η λαική.

 

Δεν του αρέσει να πολυμιλάει στο τηλέφωνο, οπότε τα περιορίσαμε σε ένα την ημέρα, μικρής διάρκειας. Πήγαμε να τον δούμε σχεδόν 10 ημέρες μετά, και είδαμε ένα άλλο παιδί: ένα ήρεμο, χαρούμενο, γελαστό παιδί. Χωρίς γκρίνια, χωρίς απαιτήσεις, χωρίς ιδιοτροπίες.

Χάρηκα και προβληματίστηκα.

 

Σκεφτόμουν ότι είναι 4ων χρονών και αυτά που έχει πραγματική ανάγκη δεν είναι πράγματα που θα τον απασχολήσουν. Αλλά πολλή αγάπη, ανεμελιά, παιχνίδι, γέλιο. Άντε και κανένα παγωτό. Ήταν τόσο χαρούμενος που συγκινήθηκα. Σκέφτηκα, κοίτα τελικά τι είχε ανάγκη: κανείς να μην του λεει τι ώρα θα ξυπνήσει, τι θα βάλει, τι θα παρει μαζί του στο σχολείο, τι ώρα θα φάει, τι να μην κάνει, τι να μην πει. Αν θέλει να φορέσει παπούτσια, αν δε θέλει ας μη φορέσει. Να ποτίζει, να σκάβει, να κάθεται και να κοιτάει τα σύννεφα. Να μιλάει στους γείτονες, να πάει στην πλατεία, να παίζει με τις ξαδέρφες του. Όταν νυστάζει, να πάει για ύπνο μόνος του. Και, τι ειρωνία: συνήθως νυστάζει κατά τις 8μιση – 9.00. Αυτό που προσπαθούσαμε να καταφέρουμε όλη τη χρονιά, να κοιμάται νωρίς, το έκανε μόνος του μόλις ηρέμησε και δεν του το επέβαλε κανείς. Είναι επιλογή του γιατί ακούει το σώμα του, όχι εμάς. Γιατί τον αφήνουμε να ακούει το σώμα του. Τρώει τις ώρες που τρώνε όλοι, αλλά αν δεν πεινάει, δεν πειράζει. Ας φάει και αργότερα. Όλη μας η έννοια έχει γίνει το φαγητό του παιδιού, και τα ζαλίζουμε. Τα κυνηγάμε στην παιδική χαρά με το αυγό και το αχλάδι, στην παραλία με το κεφτεδάκι. Ας το αφήσουμε το παιδί να παίξει και να τρέξει και να χαρεί χωρίς να του λέμε συνέχεια τι να κάνει. Και θα έρθει μόνο του, θα μας πει «πεινάω», «νυστάζω», «κουράστηκα».

Τρέχουμε να προλάβουμε. Και δεν αφήνουμε τα παιδιά μας να ακούνε το μέσα τους.
Ας τους χαρίσουμε αληθινές διακοπές.
Ο Σεπτέμβριος δεν αργεί…

Write a Comment